گیسوان یار

گیسوانم، حرکت ماهرانه دستان تو را می طلبد...
که من و تو، چه شاعرانه عاشقی می کردیم...
و تو هنرمندانه ، تار به تار موهایم را ، همچون لحظه های خوشی که با باتو بودن برایم رقم زدی، یک ب یک به هم می بافتی..
و بر هر پیچش آن، بوسه ای می نهادی...
و مرا از پشت به آغوش امنت می فشردی...
و چه زیبا بود اسارت در میان گرمای آغوش اویی که عضوی از وجودت است...
و ضربان قلبت در سینه ، زیرگوش من ، بهترین و ارزشمندترین نجواهایی بود،که مرا وارد دنیای آرام قصه ها می کرد...

غزل میم کاف

#اینجا_کسی_آرامش_را_فریاد_میزند...